Schoonheid

Marieke is fotografe en ik wilde iets doen met het thema schoonheid en vroeg haar of ze foto’s wilde maken. Hoe en wat precies, daar was ik nog niet over uit. Dus zijn we eerst maar eens bij elkaar gaan zitten om het erover te hebben. Dit is onze derde bijeenkomst. Het geluid in de Bakkerswinkel is wat zacht, het idee om op te nemen kwam namelijk spontaan toen we gewoon aan het praten waren. Tip: dus zoek even een relaxt plekje om te kijken zonder een bak omgevingsgeluid ;).

Marieke vertelt waarom schoonheid zo belangrijk is voor haar. Ondertussen neem ik jullie mee in de link tussen bloemen en ’s ochtends in de spiegel kijken ;-). Enjoy!

 

Waar het goud verstopt is

Ik voel een pijn in mijn borst daar waar het hart zit en verbaas me weer hoe het lichaam vertaalt wat de mond nog niet kan zeggen.

 

Droom

Het is warm in mijn kamer en ik ben net wakker geworden uit een droom. Een droom over Kerstmis, waar ik de tafel aan het dekken was en er al gasten aanschoven. Ik klom door een raam naar buiten en toen ik probeerde weer naar binnen te klimmen merkte dat mijn armen de kracht misten. Op dat moment liep er een oud klasgenoot achter me langs, ik werd een beetje onzeker en deed gemaakt verrast. Toen hij doorliep en niet bleef om te praten was ik teleurgesteld. Net zoals ik gisterenavond teleurgesteld was toen een onbekende man hetzelfde deed. In de echte wereld kwamen de echte vraagtekens. Had ik iets verkeerds gezegd? Stond ik ineens in het volle licht en bleek toch niet aantrekkelijk te zijn? Ik had misschien te weinig teruggevraagd.

 

Geraakt

In mijn droom staan er ineens heel veel mensen te wachten, die allemaal door het raam naar binnen willen, sommigen ken ik. Iemand helpt een jong meisje. Zodra ze in de raamopening staat draait ze zich om en kijkt ons nieuwsgierig en onbevreesd aan. Grote ogen die raken, je voelt het door de groep golven. Achter me een zwangere vriendin en ik weet dat ze denkt aan haar toekomstige zoon of dochter, hoe ongekend de schoonheid van een kind is. Er klinkt ineens muziek, we zijn ontroerd, ook het kleine meisje huilt. Er kruipen voorzichtig tranen over haar wangen en ik hoop zo dat ze zich niet schaamt. Ik huil inmiddels ook en besluit om mijn tranen niet weg te vegen, zoals ik gewoonlijk doe, om haar te laten zien dat het ok is.

 

Angst

Naast de hartpijn voel ik me alleen. Het schrijnt wel vaker de laatste weken bij het wakker worden. In het echt beginnen nu ook tranen te komen. Ik mis mijn moeder en vraag me een moment af hoeveel reclames er nog verzonnen zullen worden en hoe weinig daarvan zijn voor de moeders die ontbreken. Ik mis ook de vriendin met wie ik een paar dagen op reis was. Er is angst, angst dat ze niet meer met mij op reis wil na deze keer. We hadden een gesprek over kunst en ik voelde me steeds kleiner worden. In plaats van dat ik haar vertelde wat er gebeurde probeerde ik me staande te houden en werd harder in mijn toon. Het gesprek voelde onaangenaam en toen ik toch brak voelde ik me aanstellerige vrouw, dramaqueen zei mijn hoofd. Ergens was ik bang dat ik iets tussen ons gebroken had.

 

Na al die tijd en alle hulp lijk ik nog te zijn waar ik was. Angstig om liefde kwijt te raken. Daarom probeer ik me zo op te stellen dat het niet gebeurt. Inmiddels heb ik geleerd om niet meer zo opzichtig te laten zien dat ik mezelf niet zo leuk vind. De eetstoornis die ik ooit had en andere aanverwante zaken, die heb ik afgeleerd, à la van Kooten en de Bie “Daar ben ik voor behandeld”. Waardoor het aan de buitenkant een stuk opgeruimder lijkt. Maar ik besef dat ik vervangende manieren heb gevonden voor hetzelfde gevoel; altijd maar druk zijn, eisen dat ik dingen aankan die niet zo goed voor me zijn, mezelf steeds vergelijken met anderen. Al xxx jaren hoor ik van mensen dat ik zo hard voor mezelf ben en dan denk ik altijd ‘Ja, duh, want anders verandert er niks’. Maar met hard zijn verandert er ook bijzonder weinig (die kennis hadden jullie vast allang), uitgebreid getest en onvoldoende effectief bevonden.

 

Als je 3 dagen en nachten met elkaar bent, dan gaat de vernis er een keer af. Dat deed het. Dan ziet iemand dat ik intens sjacherijnig kan zijn, dat ik koste wat het kost naar huis toe wil wanneer we ons vliegtuig missen, dat we elkaar soms niet begrijpen en ik dat de ander dan kwalijk kan nemen terwijl dat niet terecht is. Kortom, het roest onder de vernislaag. Ik weet dan zeker dat andere mensen dat niet hebben, dat die wel ‘normaal’ zijn.

 

Toen ik geboren werd

Ook in liefdesrelaties speelt het, de beste versie, in mijn geval de meest afgestemde op wat de ander wil versus de echte versie. Hoe kan het dat ik zo gewenst was als baby, maar me zo ongewenst voel als volwassene. Ik kan er niet bij. Toen mijn moeder me voor het eerst vasthield had ik volgens haar zeggen wijze ogen en altijd als ze vertelde over mijn geboorte voelde ik haar blijdschap over mijn komst. Waar is mìjn blijdschap over mijn komst?

 

Ik kan het niet meer. Ik wil een compleet mens zijn zonder de angst dat er dan iemand weggaat. Ik wil niet meer ‘onderhandelen’ over aandacht en liefde. In al die jaren hebben alle lieve woorden, alle confronterende sessies, uitdagende boeken, alle ‘ik hou van jou’s’ me niet verder kunnen brengen. Omdat daar de sleutel niet ligt. Het woord waar ik zo bang voor ben is precies die plek waar het goud verstopt is.

 

Alleen.

Alleen ik kan zoveel van mij houden als ik nodig heb. Alleen ik weet wat echt goed voor me is. Ook als alles afbreekt, dan ben ik er nog. Ik vind dat het mooiste en het meest verschrikkelijke. En tegelijk weet ik zeker dat er meer mensen zijn die worstelen met deze dingen. Omdat dat nou eenmaal onderdeel van mens-zijn is, jezelf elke keer opnieuw leren kennen. Alle groefjes en nerven, de gladde golven en de ruwe hoeken en dan durven zeggen “hey, ik mag jou wel”. Laten we afspreken dat we elkaar voor deze keer niet een hart onder de riem steken, ons laten sussen met liefbedoelde woorden van de ander die je tegelijk zo afhankelijk kunnen maken. Maar juist tijd nemen om te voelen wat we echt nodig hebben. Want alleen jij weet dat.

In gesprek met …

In mijn zoektocht naar de inhoud van mijn nieuwe bedrijf wilde ik heel graag in gesprek met Wout van Wengerden (http://kwetsbareheld.nl/). Wat hij doet in filmpjes en blogs, daar word ik enthousiast van. Een man als Wout is vast veel te druk dacht ik, maar na wat aanmoediging uit mijn omgeving toch maar gemaild en kreeg ik een positive reactie terug.

In Amsterdam hadden we een mooi gesprek over ondernemen, niet weten, experimenteren. Dit gesprek is tegelijk voor Wout input geweest om een DaagjeUit voor en met mij te gaan vormgeven. To be continued ;)

Muziek: Alright – Silent Partner, Celebration – Otis McDonald

Hoe wil je leven?

Hij stak over en stapte met een handige beweging over het hek. De beveiliging probeerde hem terug te fluiten, maar was al te laat. Toch ontstond er alsnog een discussie die begon over het ongeoorloofd kruisen van de Coolsingel waar de marathon plaatsvond en eindigde met nationaliteit.

Binnen twee minuten bemoeiden mensen uit het publiek zich ermee en viel het woord respectloos, gevolgd door een opmerking over “Nederlander zijn”. Op dat moment voelde ik weerzin. Weerzin tegen dat kleine witte vrouwtje met de grijze krullen en de man naast haar die er zo nodig een ander soort gesprek van moesten maken.

Ik sympathiseerde met de jongen, die een accent had (Turks, Marokkaans?) en voluit riep “Ik bèn een Nederlander”. Zachtjes zong ik, It’s all about love, maar van binnen trilde mijn energie mee met de opgefokte van de anderen. Ineens verhief ik ook mijn stem “Het gàat niet om nationaliteit!” gevolgd door een “Mensen de zon schijnt, laten we relaxed doen!” Maar het moment had niks relaxed in zich.

Na nog wat geschreeuw verdween de jongen, de vrouw en man draaiden zich weer om. Ik verontschuldigde me aan het meisje naast me, die was vast geschrokken van mijn plotselinge uitbarsting. Maar ze zei “Ik stond me ook al op te vreten van binnen.”

Thuis dacht ik, “Nederlander..” het woord moet gewoon weg. We zijn bewoners van een land, dat toevallig Nederland heet. Maar de identificatie en daardoor uitsluiting van anderen door ons “Nederlander zijn”, echt waar, gatverdamme.
Je woont in een multi-culturele stad als Rotterdam, dat accepteer je of niet. Maar die tweede variant is een stuk minder gezellig. Hoe wil je leven?

Een dag in jouw schoenen


Ooit kreeg ik schoenen van Marieke, rood/wit geblokte pumps met een open neusje.

De schoenen zijn alweer jaren door naar een andere plek, wat overbleef was het idee van toen om een keer in haar schoenen te lopen. Marieke is eigenaar van Bureau Play. Ik volg haar al jaren en word vrolijk van wat ze doet als ondernemer. Daarom was ik nieuwsgierig, hoe is het om Marieke te zijn, wat doet ze eigenlijk op een dag, wat haal ik daaruit om het een keer op haar manier te doen? Ze heeft mij, zoals ze zegt, twee van haar “favoriete uren” cadeau gedaan. Maar je kan natuurlijk niet zomaar uit je leven stappen en daar een leegte achterlaten ;-) dus Marieke was zo lief en nieuwsgierig om ook twee uur mijn leven te ervaren. Het was awesome!

 

Eerlijk?

Maliebaan Utrecht, man tegen vrouw, 22-03-1017

Zoo vies! Ik geloof dat ik ’t hem zeg de volgende keer.

klein of groot, over niet-weten

Zwetend word ik ’s nachts wakker. Ik heb geen inkomen dreunt het in mijn hoofd. Of tenminste, ik ben aan het interen op de buffer die ik had opgebouwd. Geld vond ik altijd al een dingetje. Nu voel ik me vrijer dan ooit op allerlei vlakken en tegelijk popt deze angst vaker op. Dè angst is eindigen op een callcenter of een variatie daarop.

 

Ongeveer een jaar geleden wilde ik van de ene op de andere dag ineens volledig veganistisch gaan koken. Vegetariër was ik al op ongeveer 355 dagen per jaar en het weinige vlees dat ik at was biologisch. Daar glipte weleens een bitterbal op een bedrijfsborrel tussendoor waar ik me terugwerkende kracht licht schuldig over voel ;). Het filmpje waarin kalfjes gescheiden werden van hun moeder omdat de melk voor ons is hakte erin. Veganistisch koken bleef bij een half gelukte poging. Ik mikte yoghurt en melk uit mijn dieet, hield boter en kaas over. Dat ging zo een paar maanden. Tot nu. Ik had me niet gerealiseerd dat ik ineens mijn hele leven zou overdenken. Het ging toch alleen om een switch van de inhoud van mijn bedrijf? Think again! Ineens lijk ik alles aan een nieuwe evaluatie te willen onderwerpen. Hoe ik mijn dag indeel, waar ik energie aan wil besteden, of mijn sociale netwerk niet veel te groot is enzovoorts. Dus ook wat ik eet. Het pakje boter in mijn koelkast is bijna op en ook de kaas ga ik niet aanvullen. Ik kan het proberen toch? Gewoon kijken wat er gebeurt.

 

Zo ongeveer is ook de staat van mijn bedrijf nu. Ik probeer maar wat. Kijk wel wat er gebeurt. Elke keer dat iemand vraagt wat ik dan nu doe en hoe het gaat met mijn nieuwe business voel ik me ongemakkelijk, omdat ik nog niet weet wat het wordt. Iets niet weten voelt ongepast en tegelijk ook als een belachelijke luxe, je moet toch een plan hebben?

 

Ik wil mensen een smeuïg verhaal opdissen. Posten op FB dat ik waanzinnige plannen klaar heb staan en dat ik zo helemaal volledig bij mezelf ben gebleven in de ontwikkeling daarvan, mijn hart volg. Maar dat verhaal is er niet. Ik heb niks klaarstaan en moet elke keer oppassen dat mijn hoofd de rest niet overstemd. Dan ben ik bang dat mensen gaan afhaken, op iets waarop ze nog niet eens konden aanhaken, want trainingsacteur ben ik niet meer en het nieuwe hult zich in nevelen. Vervolgens komt er ongeveer dit uit “Ik denk dat ik een verhalenverteller ben. Ik schrijf blogs en maak filmpjes. Ja, een vriendin noemde het “Beke duikt op” Dan doe ik ‘iets’ of laat ‘iets’ achter in een openbare ruimte. Het lijkt erop dat ik weer richting de kunst ga… Maar nu moet ik nog bedenken hoe ik dat ga omzetten naar een verdienmodel, want ik wil niet afhankelijk zijn van subsidies.“ Elke keer wanneer ik dit verhaal of een variant ervan vertel voel ik me een beetje klein worden, omdat ook het verhaal te klein lijkt, het zijn nog maar drie filmpjes, er staan teveel ‘ietsen’ in, en kunst, ach kunst iedereen weet dat je daar sowieso niet van kan rondkomen. Ofwel, ik loop lekker op mezelf in te praten ;).

 

Terwijl…

 

Als ik blogs schrijf of mijn filmpjes maak het zò goed voelt. Maar dat durf ik bijna niet hardop te zeggen. Uit angst dat mensen het maar raar of stom vinden dat ik denk dat hier iets zit voor mijn nieuwe bedrijf. Vroeger kon ik er al niet zo goed tegen, iets leren terwijl mensen figuurlijk of letterlijk op mijn vingers keken. De laatste keer was rijles, de hel van de rotondes waarbij ik altijd net te laat schakelde of vergat het knipperlicht aan te zetten. Nu voelt het weer een beetje zo, wat ik maak wil graag gezien en/of gelezen worden en tegelijk is het nog niet af. Als ik het verhaal ombuig naar de grote variant, dan zou “nog maar” 3 filmpjes worden: ik heb drie filmpjes gemaakt! Die ik qua opzet zelf heb uitgedacht, waarvoor ik mensen enthousiast genoeg krijg dat ze met me meewillen om te filmen of erbij te zijn, ik zelf de montage verzorg en in het proces van het uitvoeren zowel de toevallige aanwezigen als de mensen die filmen ook een ervaring aanbied, waarbij niemand van tevoren precies weet wat er gaat gebeuren, ofwel je gaat mee op een avontuur. Die uitleg klinkt toch alweer een stuk steviger.

 

Zo dwarrelen de gedachten vandaag heen en weer, ik maak het kleine groot en het grote klein.

 

 

 

 

 

Lekker strepen!

Het is 13.04 uur en ik heb al weer bakken aan info over mezelf uitgegoten. Onder andere de blogmail van Bas Bakker, en die triggerde me.

Waarom doe ik zo druk, Bas heeft het over de verslaving aan het doorgaan. Bij mij is het denk ik verslaafd zijn aan het kunnen afstrepen van dingen op lijstjes, een nuttigheidssyndroom. Maar wanneer ik dat strepen doe, wàt heb ik dan eigenlijk voor elkaar? Wat is er dan zo ontzettend anders in mij of mijn leven dan daarvoor?

Ben ik een beter mens omdat..? Heb ik de wereld verandert door..? Voel ik me gelukkiger, want..?

• Ik ben eindelijk naar de papierbak geweest (streep)
• Ik heb vandaag gezichtscrème gekocht (streep)
• Mijn mailbox weer onder de 10 mailtjes (streep)
• De schrijfoefening gedaan die ik van plan was (streep)
• Koud afgedouched vanochtend (streep)
• Administratie bijgewerkt (streep)
• Aanwezig geweest op social media (geen streep, maar toch maar mooi gedaan, zichtbaarheid als ondernemer is tenslotte ook belangrijk)
• Een nieuw online programma over vrouwen en sexualiteit aangeschaft (geen streep, maar goeie investering in mezelf)
• Zelfs de lunch lijkt van de to do lijst gekomen, een salade voor mezelf gemaakt, schouderklopje voor de gezonde variant.

Enz enz enz, ik word moe als ik mijn eigen opsomming lees. Achter die streep lijkt het grote geluk zich voor even te bevinden. Mijn beloningscentrum maakt vast iets van endorfine aan wanneer ik mag afstrepen.

Er lijkt altijd een enorme urgentie te zitten op dingen, zowel de kleine die morgen ook zouden kunnen als de grote, echt urgente. Het is een eindeloze stroom, voor wat ik afstreep kan er meteen weer iets nieuws in de plaats.

Gisteren zat ik met een vriendin te lunchen. We hadden een ober die lekker meeging in onze grappen en nieuwe friet aanbood toen ik mijn puntzak in houder per ongeluk had omgekieperd. Friet en mayo lagen gezellig naast elkaar en de thee was niet van Lipton (qua smaak voor mij de ergste thee ooit). Het was kortom fijn. Ik vertelde haar over 3 posities die ik bewust heb leren kennen in een coaching en toen ook fysiek in de ruimte moest leggen door middel van een gekleurde cirkel.

Rechts van mij kwam als zwarte cirkel het NIETS, de plek waar ik depressief ben en het leven kut vind, te ingewikkeld en een eindeloze vermoeidheid voel op alles.

Links van mij in het oranje was het WOW, de plek waar het heeeeel gaaf is en toffe dingen gebeuren en ik super-up ben, ik leef, adrenaline, waar ik vanalles voor elkaar krijg. Ha!

Dan was er nog een plek waarvan ik niet zo goed wist wat het was en of ik er wel wilde zijn. Die kwam in het midden, een beetje naar achteren ten opzichte van de andere twee. Ik plakte er in mijn hoofd “Saai” op en legde er een blauwe cirkel neer.

Van de coach moest ik maar eens op alle plekken gaan staan en voelen of het klopte wat ik had bedacht over die plekken. Rechts kwamen de tranen, hier wilde ik niet zijn. Hier kwam er niks meer uit me, het enige positieve was dat ik ook even niks hoefde van mezelf, omdat ik alles toch nutteloos vond. Links voelde ik spanning in mijn lijf, alles op scherp, maar of dit nou het eeuwigdurende, glitterfeestje was wat ik er van tevoren bij had bedacht?

Dan nog dat blauwe midden, ik ging er staan en tot mijn verbazing zakten mijn schouders naar beneden. Ik voelde me een beetje loom, als op een warme zomerdag. Ik kon wel dingen doen, maar het hoefde niet gehaast en ook niet perfect. Het was meer laissez faire. Zoals je schouders ophalen als er geen wc-papier is en tijdelijk overgaan op de Tempo-zakdoeken. Geïrriteerd zijn om de panty met ladder, maar vooral ook blij dat je niet een dure Wolford aan had. Verdrietig zijn en dus maar gewoon gaan zitten huilen op je bank. Daarna denken, zo dat lucht op en rustig een kopje thee gaan zetten. Het was een plek waar ik best vaker zou kunnen en willen zijn.

Ik heb zo’n vermoeden dat mijn to-do lijst er vanuit daar ook anders uit zou zien. Noem ik het sowieso een optie-lijst. Misschien staat er minder op of hecht ik minder belang aan wanneer het gebeurt. Ik weeg af om alle lijsten volledig te schrappen, maar als ik dat doe, dan krijg ik geheid boetes omdat ik mijn aangiftes vergeet te betalen. Of maak ik nooit meer een filmpje, want loopt mijn dag vol met andere dingen. Leven in het moment is heerlijk, maar de ongestructureerdheid van mijn brein vraagt om sommige reminders. En dan zet ik nu een streep door ‘blog schrijven’. Hè lekker hoor, zo’n endorfineshotje ;)

Lieve lezer, hoe ga jij om met to-do lijsten, urgentie, enzovoorts?

(Link naar blog van Bas)

Notes From The Jungle

Hallo, ik ben Beke, creatief ondernemer in Rotterdam. Ik onderzoek en deel verhalen, die van mezelf en anderen. Ik zet graag vraagtekens en experimenteer, dat doe ik in de vorm van geschreven blogs en filmpjes. Ook schrijf ik columns voor het Straatnieuws, regio R'dam - Den Haag en blog op heartco.re over daten en liefde. In 2016 heb ik een documentaire gemaakt "Lente" over vrouwen die single zijn. Wil je dat ik een keer voor of met jou de jungle induik en daar verslag van doe? Mail me vooral (beke.olyrhook@gmail.com) zodat we kunnen bespreken hoe en welk verhaal of idee je onderzocht wil hebben, dan pak ik mijn pen/ camera en ga voor (of met je) op pad!
Site Protection is enabled by using WP Site Protector from Exattosoft.com