I cannot possibly be

I just want to be hugged, so tightly I can’t think anymore. Because every thought that arises ads to a rising stress level to the point where I’m afraid of doing something irrational. Like screaming at the top of my lungs in public.

But that’s impossible, right?
I cannot possibly be that stressed out. Look at me, at us, we’re the gen-X’ers who had all the possibilities of becoming more than our parents, becoming happy, for we could choose. Yes, choose which education we wanted to do, at what age we wanted to have children, having the relationships we wanted. Having the laptoplifstyle, connected to our phones, but still being able to build and maintain offline relationships. We could have conquered the world! Like the grasshopper I sang all 40 years and then winter came.

So, as I walk across the station hall I should be happy, and if I’m not happy there is no one to blame but me. The adverbs whisper to me, you can be all this. It’s all there, every inch of so-called happiness framed in full colour pictures, reflecting back at me all that I’m not.

I’m stressed out. I feel like never gettin’ it right, being late for life. I messed up, did not become the dazzling self chosen career woman, or cute mom or both. I feel incompetent. But most of all, I should stop complaining. Right?
There is nothing there blocking my way to happiness. I should just follow my heart and believe, work hard, but be mindful and if I don’t succeed, it’s all on me. I had the brains, I had the time, I had the options. There was no war in my country, no bears at my door. I’m fallin’ apart for no justifiable reason. So basically, I’m totally fucked.

Zeemeermin

Ik heb net houmous in mijn mandje gegooid en probeer te bedenken wat ik ga eten. “Hee!” klinkt het vrolijk achter me, ik draai me om en daar staat x met een lach op zijn gezicht. Ik voel me betrapt en een beetje overdonderd. Meestal ben ik op mijn hoede buitenshuis, voor mannen welteverstaan. Op mijn hoede zodat ik kan voorkomen dat ik er raar uitzie of gek kijk, struikel over mijn eigen voeten. Just the usual stuff. Maar x liep duidelijk in mijn dode hoek, hem had ik niet zien aankomen.

Ik gooi eruit dat ik na een dag thuis achter de laptop nog moet acclimatiseren en wijs op de mensen om ons heen. Een kort gesprek ontstaat. Terwijl ik hem vraag om een tip voor het avondeten kijken we samen in mijn mandje. Bij toeval ligt er op dat moment alleen maar verantwoord eten in. “Een fles wijn?” oppert hij. “Oh,” zeg ik, “ik dacht, ik begin bij koriander” en pak de koriander in mijn mandje nog even vast. Dat het in ieder geval duidelijk is waar we het over hebben. Hij rondt het gesprek af “Ik ga even mijn spullen halen”. Voor ik het weet doet mijn hand een soort militaire saluut gevolgd door “Ik zie je wel weer ergens”. Waarna ik wegduik achter de koeling met pakjes achterham en bakjes verse pesto. Ik besluit daar te blijven, hang wat rond bij het brood, wetende dat ik geen brood ga kopen. Na een mooi tijdsinterval, waarbij ik hem genoeg voorsprong geef om hem niet meer tegen te hoeven komen, maak ik mijn eigen ronde af.

Op de fiets denk ik erover na. What just happened? I just happened. Het zelfbewuste deel had een moment op non-actief gestaan en het leek alsof de andere partij daar geen moeite mee had. Is het, vroeg ik me af, misschien veilig om gewoon mezelf te zijn? Inclusief allerlei trekjes. Zoals mijn neiging mijn schouders te laten hangen. Of raar weg te kijken in een gesprek wanneer mijn introverte kant zich laat zien. En die fles wijn? Had ik flirterig moeten zeggen ‘Kom jij hem helpen opdrinken?’ Dat deed me denken aan een paar maanden geleden, waarbij ik een andere man appte of zijn vakantie goed was geweest, gevolgd door een uitnodiging om te komen eten. Hij appte terug dat zijn vakantie leuk was geweest.

Die reactie was volgens de site ‘Have the relationship you want’, mijn eigen schuld, je moet mannen geen berichtjes of uitnodigingen sturen; ‘Initiating contact’ stond op de lijst van pushing him away. Dit was de info die ik nodig had. Allemaal door een ervaren relatiecoach uitgelegd. Voor nog geen 200 dollar kon ik een ‘modern siren’ worden. Ja, dat stond er echt, zoals de zeemeermin de zeeman verleidde, waarbij hij geen enkele weerstand meer kon bieden. Die power draagt elke vrouw in zich, ik hoefde het alleen nog even te herontdekken via het programma. Sterker nog, dit was mijn geboorterecht!

Thuis gekomen open ik Facebook en ga naar de pagina van x. De cursor zweeft lang boven het vriendschapsverzoek en dan klik ik de hele pagina weg. Het wordt wel eens tijd om nieuwe dingen te proberen. Ik kijk naar beneden, maar zie nog geen meerminnenstaart.

Papa

Dit weekend ben je 7 keer gevallen. Misschien heb je weer een blaasontsteking. De verpleging laat je urine op kweek zetten. “Je wordt gedirigeerd” zeg je en ook dat je denkt dat je niet meer zolang hebt. Ik vraag of je dat erg vindt. Neu, niet zo erg, maar iets later zeg je toch dat je nog wel even hier wil zijn en dat je je afvraagt of je ons (mijn broer en mij) genoeg hebt geboden in het leven. En ben ik wel blij met mijn broer? “Ik ben heel blij, ik weet dat als er iets is ik altijd bij hem terecht kan”. Daar word je een beetje emotioneel van.

“Sorry, ik ben niet zoveel waard vandaag.” “Nou ja, ik kwam ook niet om een marathon met je te lopen.” Dat levert een volle lach op. Ik geef je nog een beker water, veel drinken, “dat is goed om blaasontsteking te voorkomen.” “Oh ja?” reageer je verbaasd, net zo verbaasd als alle andere keren dat ik je dit vertel. Het rietje wil telkens net de andere kant op dan je hand en mond. De verpleging heeft het te kort afgeknipt waardoor het laatste bodempje verandert in een uitdagend moment.

“Weet je nog dat we dan bij de Italiaan gingen eten? Die vlakbij Artis, dat de eigenaar je altijd groette omdat we er al zoveel jaren kwamen?” Je kijkt in de verte en probeert het terug te halen, maar er komt niks. In het heden blijft je blik nog steeds scherp “Wat voor armband is dat?”. “Je hebt mooie ogen, twee straaltjes komen eruit”. Zulke complimenten ben ik niet van je gewend en ik heb een beetje moeite ze te voelen van binnen. Wanneer ik reageer zeg ik dat ik goeie genen heb en daar moet je weer om lachen. In mijn hoofd juich ik, elke lach is goud waard, als je dan nog zo weinig fysiek kan en je geheugen laat je in de steek, dan zijn dit de momenten die tellen. Het is bijna kwart voor 12, nu komt het huzarenstuk. Je moet uit de leunstoel en dan in de rolstoel. Je benen, die zijn te onzeker, weten niet hoe ze een stap moeten maken of stevig moeten blijven staan. Ik ondersteun je “Je bent er!” Een vertrouwensoefening, je laat je zonder achterom te kijken met een nerveuze zucht in de rolstoel vallen. Zo, denk ik, dat hebben we weer gered. Ik rij je in de rolstoel naar de eetzaal, de anderen zitten er al. Nu mag je aankruisen op een briefje wat je wil eten terwijl ik je ondertussen een grote doek omknoop, een slab voor volwassenen. Met vrolijke bloemetjes, dat dan weer wel. Bij het afscheid krijg ik krijg een handkus. Ook dat is nieuw.

Junglereporter gaat naar Landjuweel

 

Laatst had ik een vriendin een paar weken niet gesproken, ze zei “Ik zie allemaal toffe filmpjes!”. Tijdens het bijpraten bleek dat ik ook een week buikgriep had gehad en dat er nog wat andere dingen niet zo soepel waren gelopen. Maar zo werkt sociaal media, je ziet alleen de glans als dat is wat je wil laten zien. Deze nieuwe vlog is dus incl. een minuutje klaagzang over wat er niet zo tof was aan mijn festivaldag. De rest van het filmpje is heerlijk genieten op Landjuweel, wat een goed festival, leuk om te ontdekken (en dan ben ik maar 1 dag geweest, terwijl je er 5 dagen heen kan). Enjoy!

Junglereporter meets Sexpert

Zo, dat was me een interessante maand met interessante dames. In vlog 3 ontmoet ik Mandy Ronda die zichzelf sexpert noemt. We hebben het onder andere over catcalling, porno, de kracht van vrouwelijke seksualiteit en ik mag een korte sessie met haar ervaren waar ik nogal high uitkom. Er zit zo’n 10 seconden x-rated materiaal in, dus niet gezellig kijken met de allerjongsten.

 

Junglereporter meets Yoni Tempel

Vlog 02 in mijn zoektocht over en naar vrouwelijkheid

Op bezoek bij Zoa, Merel en Gyonne in de Yoni Tempel, aka de ‘Baarmoeder van Rotterdam’, daar moest ik wel heen. Zou ik er hergeboren worden? En van wie was die baarmoeder eigenlijk? Ze boden me een korte versie aan van de vrouwencirkel die normaal gesproken met groepen vrouwen plaatsvindt en 4 uur duurt. Ik had best even moeite om erheen te gaan, voelde weerstand voor allerlei zweverige, zogenaamd spirituele ontmoetingen of dat alles alleen maar liefde moest zijn. Oh God, ik zou toch niet een hartsverbinding moeten maken en urenlang verplicht knuffelen met iedereen…

Ja, we hebben gezucht, ik heb geschreeuwd en gehuild en er was een drum aanwezig. Aan het einde heb ik ze alledrie een hug gegeven. Maar eh, het was desondanks niet zweverig. Intens en bijzonder, dat dan weer wel.

Eindconclusie:
Hergeboren: Nee
Meer in contact met mijn (vrouwelijke?) kracht en die durven uitspreken: Ja

 

Junglereporter meets vrouwelijkheid #vlog 1 Erica Greenf13ld

 

Ik weet niet wat het is, ik voel me vrouw, maar tegelijk voel ik me daar regelmatig ongemakkelijk bij, soms zelfs onveilig. Tijd voor een onderzoekje, deze maand gaan mijn vlogs over vrouwen, vrouwelijkheid, female empowerment en dat soort zaken ;).

Zangeres Erica Greenf13ld, 13 is een bijzonder getal voor haar, ken ik inmiddels al een aantal jaren en volg haar via Facebook. Voor mij is zij een supervrouwelijke vrouw. Qua uiterlijk, hoe ze zich presenteert, de perfecte make-up, wat ze uitstraalt, van de schattige kattenfoto’s op Instagram tot de uitgesproken brillen die ze soms draagt en daar dan mee wegkomt. (I would look like a goofey clown wearing those). Een stralend perfect plaatje.

Ik weet dat ze vind dat er meer vrouwen in de muziekbusiness en daarbuiten mogen shinen. Waar ik benieuwd naar was is hoe zij zich voelt als vrouw en denkt over vrouwenpower. Tijd voor een vlog. Ze reageerde enthousiast en regelde de perfecte avond waarop ik met haar meekon, het vijfjarige bruiloftsjubileum van Nick en Frank waar ze bij de trouwerij ook had opgetreden op dezelfde locatie.

Notes From The Jungle

Hallo, ik ben Beke, creatief ondernemer in Rotterdam. In het kort: Vragensteller & verhalenverteller; ik onderzoek en deel verhalen, die van mezelf en anderen. Ik zet graag vraagtekens en experimenteer, dat doe ik in de vorm van geschreven blogs en filmpjes. Ook schrijf ik columns voor het Straatnieuws, regio R'dam - Den Haag. In 2016 heb ik een documentaire gemaakt "Lente" over vrouwen die single zijn. Voor Open Rotterdam vlog ik over Rotterdamse evenementen. Wil je dat ik een keer voor of met jou de jungle induik en daar verslag van doe? Mail me gewoon (beke.olyrhook@gmail.com) zodat we kunnen bespreken wat je wil. Dan pak ik mijn pen/ camera en ga voor (of met je) op pad! (nieuwe website is in de maak)
Site Protection is enabled by using WP Site Protector from Exattosoft.com