Hoe wil je leven?

Hij stak over en stapte met een handige beweging over het hek. De beveiliging probeerde hem terug te fluiten, maar was al te laat. Toch ontstond er alsnog een discussie die begon over het ongeoorloofd kruisen van de Coolsingel waar de marathon plaatsvond en eindigde met nationaliteit.

Binnen twee minuten bemoeiden mensen uit het publiek zich ermee en viel het woord respectloos, gevolgd door een opmerking over “Nederlander zijn”. Op dat moment voelde ik weerzin. Weerzin tegen dat kleine witte vrouwtje met de grijze krullen en de man naast haar die er zo nodig een ander soort gesprek van moesten maken.

Ik sympathiseerde met de jongen, die een accent had (Turks, Marokkaans?) en voluit riep “Ik bèn een Nederlander”. Zachtjes zong ik, It’s all about love, maar van binnen trilde mijn energie mee met de opgefokte van de anderen. Ineens verhief ik ook mijn stem “Het gàat niet om nationaliteit!” gevolgd door een “Mensen de zon schijnt, laten we relaxed doen!” Maar het moment had niks relaxed in zich.

Na nog wat geschreeuw verdween de jongen, de vrouw en man draaiden zich weer om. Ik verontschuldigde me aan het meisje naast me, die was vast geschrokken van mijn plotselinge uitbarsting. Maar ze zei “Ik stond me ook al op te vreten van binnen.”

Thuis dacht ik, “Nederlander..” het woord moet gewoon weg. We zijn bewoners van een land, dat toevallig Nederland heet. Maar de identificatie en daardoor uitsluiting van anderen door ons “Nederlander zijn”, echt waar, gatverdamme.
Je woont in een multi-culturele stad als Rotterdam, dat accepteer je of niet. Maar die tweede variant is een stuk minder gezellig. Hoe wil je leven?

Een dag in jouw schoenen


Ooit kreeg ik schoenen van Marieke, rood/wit geblokte pumps met een open neusje.

De schoenen zijn alweer jaren door naar een andere plek, wat overbleef was het idee van toen om een keer in haar schoenen te lopen. Marieke is eigenaar van Bureau Play. Ik volg haar al jaren en word vrolijk van wat ze doet als ondernemer. Daarom was ik nieuwsgierig, hoe is het om Marieke te zijn, wat doet ze eigenlijk op een dag, wat haal ik daaruit om het een keer op haar manier te doen? Ze heeft mij, zoals ze zegt, twee van haar “favoriete uren” cadeau gedaan. Maar je kan natuurlijk niet zomaar uit je leven stappen en daar een leegte achterlaten ;-) dus Marieke was zo lief en nieuwsgierig om ook twee uur mijn leven te ervaren. Het was awesome!

 

Eerlijk?

Maliebaan Utrecht, man tegen vrouw, 22-03-1017

Zoo vies! Ik geloof dat ik ’t hem zeg de volgende keer.

klein of groot, over niet-weten

Zwetend word ik ’s nachts wakker. Ik heb geen inkomen dreunt het in mijn hoofd. Of tenminste, ik ben aan het interen op de buffer die ik had opgebouwd. Geld vond ik altijd al een dingetje. Nu voel ik me vrijer dan ooit op allerlei vlakken en tegelijk popt deze angst vaker op. Dè angst is eindigen op een callcenter of een variatie daarop.

 

Ongeveer een jaar geleden wilde ik van de ene op de andere dag ineens volledig veganistisch gaan koken. Vegetariër was ik al op ongeveer 355 dagen per jaar en het weinige vlees dat ik at was biologisch. Daar glipte weleens een bitterbal op een bedrijfsborrel tussendoor waar ik me terugwerkende kracht licht schuldig over voel ;). Het filmpje waarin kalfjes gescheiden werden van hun moeder omdat de melk voor ons is hakte erin. Veganistisch koken bleef bij een half gelukte poging. Ik mikte yoghurt en melk uit mijn dieet, hield boter en kaas over. Dat ging zo een paar maanden. Tot nu. Ik had me niet gerealiseerd dat ik ineens mijn hele leven zou overdenken. Het ging toch alleen om een switch van de inhoud van mijn bedrijf? Think again! Ineens lijk ik alles aan een nieuwe evaluatie te willen onderwerpen. Hoe ik mijn dag indeel, waar ik energie aan wil besteden, of mijn sociale netwerk niet veel te groot is enzovoorts. Dus ook wat ik eet. Het pakje boter in mijn koelkast is bijna op en ook de kaas ga ik niet aanvullen. Ik kan het proberen toch? Gewoon kijken wat er gebeurt.

 

Zo ongeveer is ook de staat van mijn bedrijf nu. Ik probeer maar wat. Kijk wel wat er gebeurt. Elke keer dat iemand vraagt wat ik dan nu doe en hoe het gaat met mijn nieuwe business voel ik me ongemakkelijk, omdat ik nog niet weet wat het wordt. Iets niet weten voelt ongepast en tegelijk ook als een belachelijke luxe, je moet toch een plan hebben?

 

Ik wil mensen een smeuïg verhaal opdissen. Posten op FB dat ik waanzinnige plannen klaar heb staan en dat ik zo helemaal volledig bij mezelf ben gebleven in de ontwikkeling daarvan, mijn hart volg. Maar dat verhaal is er niet. Ik heb niks klaarstaan en moet elke keer oppassen dat mijn hoofd de rest niet overstemd. Dan ben ik bang dat mensen gaan afhaken, op iets waarop ze nog niet eens konden aanhaken, want trainingsacteur ben ik niet meer en het nieuwe hult zich in nevelen. Vervolgens komt er ongeveer dit uit “Ik denk dat ik een verhalenverteller ben. Ik schrijf blogs en maak filmpjes. Ja, een vriendin noemde het “Beke duikt op” Dan doe ik ‘iets’ of laat ‘iets’ achter in een openbare ruimte. Het lijkt erop dat ik weer richting de kunst ga… Maar nu moet ik nog bedenken hoe ik dat ga omzetten naar een verdienmodel, want ik wil niet afhankelijk zijn van subsidies.“ Elke keer wanneer ik dit verhaal of een variant ervan vertel voel ik me een beetje klein worden, omdat ook het verhaal te klein lijkt, het zijn nog maar drie filmpjes, er staan teveel ‘ietsen’ in, en kunst, ach kunst iedereen weet dat je daar sowieso niet van kan rondkomen. Ofwel, ik loop lekker op mezelf in te praten ;).

 

Terwijl…

 

Als ik blogs schrijf of mijn filmpjes maak het zò goed voelt. Maar dat durf ik bijna niet hardop te zeggen. Uit angst dat mensen het maar raar of stom vinden dat ik denk dat hier iets zit voor mijn nieuwe bedrijf. Vroeger kon ik er al niet zo goed tegen, iets leren terwijl mensen figuurlijk of letterlijk op mijn vingers keken. De laatste keer was rijles, de hel van de rotondes waarbij ik altijd net te laat schakelde of vergat het knipperlicht aan te zetten. Nu voelt het weer een beetje zo, wat ik maak wil graag gezien en/of gelezen worden en tegelijk is het nog niet af. Als ik het verhaal ombuig naar de grote variant, dan zou “nog maar” 3 filmpjes worden: ik heb drie filmpjes gemaakt! Die ik qua opzet zelf heb uitgedacht, waarvoor ik mensen enthousiast genoeg krijg dat ze met me meewillen om te filmen of erbij te zijn, ik zelf de montage verzorg en in het proces van het uitvoeren zowel de toevallige aanwezigen als de mensen die filmen ook een ervaring aanbied, waarbij niemand van tevoren precies weet wat er gaat gebeuren, ofwel je gaat mee op een avontuur. Die uitleg klinkt toch alweer een stuk steviger.

 

Zo dwarrelen de gedachten vandaag heen en weer, ik maak het kleine groot en het grote klein.

 

 

 

 

 

Lekker strepen!

Het is 13.04 uur en ik heb al weer bakken aan info over mezelf uitgegoten. Onder andere de blogmail van Bas Bakker, en die triggerde me.

Waarom doe ik zo druk, Bas heeft het over de verslaving aan het doorgaan. Bij mij is het denk ik verslaafd zijn aan het kunnen afstrepen van dingen op lijstjes, een nuttigheidssyndroom. Maar wanneer ik dat strepen doe, wàt heb ik dan eigenlijk voor elkaar? Wat is er dan zo ontzettend anders in mij of mijn leven dan daarvoor?

Ben ik een beter mens omdat..? Heb ik de wereld verandert door..? Voel ik me gelukkiger, want..?

• Ik ben eindelijk naar de papierbak geweest (streep)
• Ik heb vandaag gezichtscrème gekocht (streep)
• Mijn mailbox weer onder de 10 mailtjes (streep)
• De schrijfoefening gedaan die ik van plan was (streep)
• Koud afgedouched vanochtend (streep)
• Administratie bijgewerkt (streep)
• Aanwezig geweest op social media (geen streep, maar toch maar mooi gedaan, zichtbaarheid als ondernemer is tenslotte ook belangrijk)
• Een nieuw online programma over vrouwen en sexualiteit aangeschaft (geen streep, maar goeie investering in mezelf)
• Zelfs de lunch lijkt van de to do lijst gekomen, een salade voor mezelf gemaakt, schouderklopje voor de gezonde variant.

Enz enz enz, ik word moe als ik mijn eigen opsomming lees. Achter die streep lijkt het grote geluk zich voor even te bevinden. Mijn beloningscentrum maakt vast iets van endorfine aan wanneer ik mag afstrepen.

Er lijkt altijd een enorme urgentie te zitten op dingen, zowel de kleine die morgen ook zouden kunnen als de grote, echt urgente. Het is een eindeloze stroom, voor wat ik afstreep kan er meteen weer iets nieuws in de plaats.

Gisteren zat ik met een vriendin te lunchen. We hadden een ober die lekker meeging in onze grappen en nieuwe friet aanbood toen ik mijn puntzak in houder per ongeluk had omgekieperd. Friet en mayo lagen gezellig naast elkaar en de thee was niet van Lipton (qua smaak voor mij de ergste thee ooit). Het was kortom fijn. Ik vertelde haar over 3 posities die ik bewust heb leren kennen in een coaching en toen ook fysiek in de ruimte moest leggen door middel van een gekleurde cirkel.

Rechts van mij kwam als zwarte cirkel het NIETS, de plek waar ik depressief ben en het leven kut vind, te ingewikkeld en een eindeloze vermoeidheid voel op alles.

Links van mij in het oranje was het WOW, de plek waar het heeeeel gaaf is en toffe dingen gebeuren en ik super-up ben, ik leef, adrenaline, waar ik vanalles voor elkaar krijg. Ha!

Dan was er nog een plek waarvan ik niet zo goed wist wat het was en of ik er wel wilde zijn. Die kwam in het midden, een beetje naar achteren ten opzichte van de andere twee. Ik plakte er in mijn hoofd “Saai” op en legde er een blauwe cirkel neer.

Van de coach moest ik maar eens op alle plekken gaan staan en voelen of het klopte wat ik had bedacht over die plekken. Rechts kwamen de tranen, hier wilde ik niet zijn. Hier kwam er niks meer uit me, het enige positieve was dat ik ook even niks hoefde van mezelf, omdat ik alles toch nutteloos vond. Links voelde ik spanning in mijn lijf, alles op scherp, maar of dit nou het eeuwigdurende, glitterfeestje was wat ik er van tevoren bij had bedacht?

Dan nog dat blauwe midden, ik ging er staan en tot mijn verbazing zakten mijn schouders naar beneden. Ik voelde me een beetje loom, als op een warme zomerdag. Ik kon wel dingen doen, maar het hoefde niet gehaast en ook niet perfect. Het was meer laissez faire. Zoals je schouders ophalen als er geen wc-papier is en tijdelijk overgaan op de Tempo-zakdoeken. Geïrriteerd zijn om de panty met ladder, maar vooral ook blij dat je niet een dure Wolford aan had. Verdrietig zijn en dus maar gewoon gaan zitten huilen op je bank. Daarna denken, zo dat lucht op en rustig een kopje thee gaan zetten. Het was een plek waar ik best vaker zou kunnen en willen zijn.

Ik heb zo’n vermoeden dat mijn to-do lijst er vanuit daar ook anders uit zou zien. Noem ik het sowieso een optie-lijst. Misschien staat er minder op of hecht ik minder belang aan wanneer het gebeurt. Ik weeg af om alle lijsten volledig te schrappen, maar als ik dat doe, dan krijg ik geheid boetes omdat ik mijn aangiftes vergeet te betalen. Of maak ik nooit meer een filmpje, want loopt mijn dag vol met andere dingen. Leven in het moment is heerlijk, maar de ongestructureerdheid van mijn brein vraagt om sommige reminders. En dan zet ik nu een streep door ‘blog schrijven’. Hè lekker hoor, zo’n endorfineshotje ;)

Lieve lezer, hoe ga jij om met to-do lijsten, urgentie, enzovoorts?

(Link naar blog van Bas)

Mijn Notes verschijnen onregelmatig…

FullSizeRender-1

Meld je aan voor Notes f/t Jungle

*handig

 





 
 

Als je geen foto van mijn schetsboek + invulformulier ziet, klik dan nog een keer op de titel “Mijn notes verschijnen onregelmatig” Geen idee waarom, het werkt soms niet helemaal zoals ik zou willen ;)

Van niets iets maken

 

Op de hoek voor Coolblue staat een jongeman. Ik herken vriend P. in een surrealistisch beeld, hij staat rustig een broodje te eten, lijkt los te staan van de haastig voorbij lopende en fietsende mensen. Ik zwaai en P. zwaait terug. Als ik bij de hoek ben stap ik af. “Nou,” zeg ik, “dat is ook toevallig, eergisteren zei ik tegen iemand dat Rotterdam helemaal geen dorp is, dat ik nooit een bekende tegenkom en nu sta jij hier.”

 

Ik vertel dat ik binnenkort naar de kapper ga en mijn haar misschien kort wil laten knippen, maar een beetje geschrokken ben van alle online negatieve reacties van mannen op vrouwen met kort haar. Het zou niet vrouwelijk zijn en al zeker niet sexy. Als single wil je je kansen vergoten, niet verkleinen. P. stelt vast, kort kan sexy zijn, maar niet als je zo’n kapsel hebt waarbij kort gelijk staat aan praktisch. Dat snap ik. Ik begin uit te leggen dat sommige vrouwen, waaronder ik, lang haar gewoon niet zo goed staat. Een vrouw die haar fiets net wegzet kijkt half op. “U wel hoor,” roep ik “u kunt het heel goed hebben!” Ze draait zich om. “Je moet het laten groeien. Met de vorm van jouw gezicht. Laten groeien.” Ze wijst naar een vrouw met blond haar tot op de schouders, die net voorbij loopt. “Tot hier” en ze tikt mijn schouder aan. Ik zeg dat ik dat geprobeerd heb, maar dat het niet in mijn voordeel werkte. Ik tik op mijn bovenarm, een stuk lager dan waar haar hand had gelegen om te bewijzen hoe goed ik het had geprobeerd. Zij “Je wil er niet uitzien als een oma”. Ze loopt weg, “Laten groeien hoor, zoals die blondje!”.

 

We besluiten iets te gaan drinken. In de Hoogstraat lopen we voorbij een soort wijnbar, binnen staat een barman eenzaam in de lege ruimte. Hij zwaait vrolijk naar ons. Wij zwaaien terug. Een paar tenten verder besluiten we terug te gaan naar de zwaaiende barman. Zoveel vrolijkheid verdient klandizie. We drinken Wostok limonade met natuurlijke aroma’s. Inmiddels is het drukker geworden. De barman adviseert P. over het volgende drankje, smaakje Dennenaald als je meteen voor de uitdaging wil gaan. Ondertussen is hij door zijn knieën gezakt aan ons tafeltje. Hij kijkt me net iets te lang aan. Of ik hem, daar valt over te twisten. Ik heb ongewassen haar en een verwassen shirtje aan. Het is daarom dus feitelijk onmogelijk dat hij met me flirt.

 

Wanneer P. en ik de deur uit zijn proberen we het te reconstrueren. Was het wel òf niet een flirt? Zeker met die ene opmerking over binnen mogen komen op dagen dat ze eigenlijk gesloten zijn. P. concludeert, het was een flirt. “Maar de vraag is,” zegt hij, “wat gebeurt er daarna?” Moet je dit zien als een leuk, grappig moment. Is het een horeca ding om te flirten met je gasten? Of ligt de optie open voor een vervolg? Het blijft sowieso typisch dat iemand met een dame flirt, terwijl er ook een heer aan tafel zit. We komen er niet uit, de enige optie is nog een keer teruggaan. Thuis doe ik de afwas en weet dat ik van niets iets aan het maken ben. De donkere ogen van de barman kijken me in mijn herinnering net iets te lang aan.

Notes From The Jungle

Hallo, ik ben Beke, creatief ondernemer in Rotterdam. Ik onderzoek en deel verhalen, die van mezelf en anderen. Ik zet graag vraagtekens en experimenteer, dat doe ik in de vorm van geschreven blogs en filmpjes. Ook schrijf ik columns voor het Straatnieuws, regio R'dam - Den Haag en blog op heartco.re over daten en liefde. In 2016 heb ik een documentaire gemaakt "Lente" over vrouwen die single zijn. Wil je dat ik een keer voor of met jou de jungle induik en daar verslag van doe? Mail me vooral (beke.olyrhook@gmail.com) zodat we kunnen bespreken hoe en welk verhaal of idee je onderzocht wil hebben, dan pak ik mijn pen/ camera en ga voor (of met je) op pad!
Site Protection is enabled by using WP Site Protector from Exattosoft.com