I cannot possibly be

I just want to be hugged, so tightly I can’t think anymore. Because every thought that arises ads to a rising stress level to the point where I’m afraid of doing something irrational. Like screaming at the top of my lungs in public. But that’s impossible, right? I cannot possibly be that stressed out. Look at me, at us, we’re the gen-X’ers who had all the possibilities of becoming more than our parents, becoming happy, for we could choose. Yes, choose which education we wanted to do, at what age we wanted to have children, having the relationships we wanted. Having the laptoplifstyle, connected to our phones, but still being able to build and maintain offline relationships. We could have conquered the world! Like the grasshopper I sang all 40 years and then winter came. So, as I walk across the station hall I should be happy, and if I’m not happy there is no one to blame but me. The adverbs whisper to me, you can be all this. It’s all there, every inch of so-called happiness framed in full colour pictures, reflecting back at me all that I’m not. I’m stressed out. I feel like never gettin’ it right, being late for life. I messed up, did not become the dazzling self chosen career woman, or cute mom or both. I feel incompetent. But most of all, I should stop complaining. Right? There is nothing there blocking my way to happiness. I should just follow my heart and believe, work hard, but be mindful and if I don’t succeed, it’s all on me. I had the brains,...

Zeemeermin

Ik heb net houmous in mijn mandje gegooid en probeer te bedenken wat ik ga eten. “Hee!” klinkt het vrolijk achter me, ik draai me om en daar staat x met een lach op zijn gezicht. Ik voel me betrapt en een beetje overdonderd. Meestal ben ik op mijn hoede buitenshuis, voor mannen welteverstaan. Op mijn hoede zodat ik kan voorkomen dat ik er raar uitzie of gek kijk, struikel over mijn eigen voeten. Just the usual stuff. Maar x liep duidelijk in mijn dode hoek, hem had ik niet zien aankomen. Ik gooi eruit dat ik na een dag thuis achter de laptop nog moet acclimatiseren en wijs op de mensen om ons heen. Een kort gesprek ontstaat. Terwijl ik hem vraag om een tip voor het avondeten kijken we samen in mijn mandje. Bij toeval ligt er op dat moment alleen maar verantwoord eten in. “Een fles wijn?” oppert hij. “Oh,” zeg ik, “ik dacht, ik begin bij koriander” en pak de koriander in mijn mandje nog even vast. Dat het in ieder geval duidelijk is waar we het over hebben. Hij rondt het gesprek af “Ik ga even mijn spullen halen”. Voor ik het weet doet mijn hand een soort militaire saluut gevolgd door “Ik zie je wel weer ergens”. Waarna ik wegduik achter de koeling met pakjes achterham en bakjes verse pesto. Ik besluit daar te blijven, hang wat rond bij het brood, wetende dat ik geen brood ga kopen. Na een mooi tijdsinterval, waarbij ik hem genoeg voorsprong geef om hem niet meer tegen te hoeven komen, maak ik mijn eigen ronde af. Op...

Papa

Dit weekend ben je 7 keer gevallen. Misschien heb je weer een blaasontsteking. De verpleging laat je urine op kweek zetten. “Je wordt gedirigeerd” zeg je en ook dat je denkt dat je niet meer zolang hebt. Ik vraag of je dat erg vindt. Neu, niet zo erg, maar iets later zeg je toch dat je nog wel even hier wil zijn en dat je je afvraagt of je ons (mijn broer en mij) genoeg hebt geboden in het leven. En ben ik wel blij met mijn broer? “Ik ben heel blij, ik weet dat als er iets is ik altijd bij hem terecht kan”. Daar word je een beetje emotioneel van. “Sorry, ik ben niet zoveel waard vandaag.” “Nou ja, ik kwam ook niet om een marathon met je te lopen.” Dat levert een volle lach op. Ik geef je nog een beker water, veel drinken, “dat is goed om blaasontsteking te voorkomen.” “Oh ja?” reageer je verbaasd, net zo verbaasd als alle andere keren dat ik je dit vertel. Het rietje wil telkens net de andere kant op dan je hand en mond. De verpleging heeft het te kort afgeknipt waardoor het laatste bodempje verandert in een uitdagend moment. “Weet je nog dat we dan bij de Italiaan gingen eten? Die vlakbij Artis, dat de eigenaar je altijd groette omdat we er al zoveel jaren kwamen?” Je kijkt in de verte en probeert het terug te halen, maar er komt niks. In het heden blijft je blik nog steeds scherp “Wat voor armband is dat?”. “Je hebt mooie ogen, twee straaltjes komen eruit”. Zulke complimenten ben ik...

Junglereporter gaat naar Landjuweel

  Laatst had ik een vriendin een paar weken niet gesproken, ze zei “Ik zie allemaal toffe filmpjes!”. Tijdens het bijpraten bleek dat ik ook een week buikgriep had gehad en dat er nog wat andere dingen niet zo soepel waren gelopen. Maar zo werkt sociaal media, je ziet alleen de glans als dat is wat je wil laten zien. Deze nieuwe vlog is dus incl. een minuutje klaagzang over wat er niet zo tof was aan mijn festivaldag. De rest van het filmpje is heerlijk genieten op Landjuweel, wat een goed festival, leuk om te ontdekken (en dan ben ik maar 1 dag geweest, terwijl je er 5 dagen heen kan)....
Site Protection is enabled by using WP Site Protector from Exattosoft.com