JungleReporter meets fair fashion

Zo, sta je ineens op een catwalk bij het Fair Fashion Festival van 17 juni (“Wil je meelopen, ik heb nog een model maat S nodig? Ja hoor”), maar daarna wilde ik natuurlijk een interview doen. Met mijn gezicht nog in de make-up vroeg ik Vera Lenting van Natur-el naar fair fashion kleding.

JungleReporter bezoekt…

 

Ineens had ik weer interesse in het fenomeen tiny house en zat ik filmpje na filmpje op YouTube te kijken. Minder spullen, goedkoper wonen, een kleinere ecologische afdruk en vooral de ingenieuze oplossingen die sommige huizenbouwers hebben bedacht voor bijvoorbeeld meer opbergruimte. Een soort 3d Tetris, maar dan anders, nou ja zoiets dus, in ieder geval werden er in Almere op 16 juni een aantal officieel geopend, met dank aan de tip van Mirjam Broeke. Natuurlijk waren we erbij om meer te ontdekken over deze kleine woningen. Heel gaaf om ze te kunnen bekijken en de ruimtes te ervaren :-)

Rotterdamse nachtjungle

 

 

Ik zweefde de trap af, de zacht verlichte zaal achterlatend, woorden dansten in mijn hoofd. In de zaal beneden werd gefeest, de barman met ontbloot bovenlichaam en plastic ballen als oorbellen deed net een dansje op de bar.

Rookmachine en muziek stonden beiden hard aan. Een scherp contrast met de gevoelige klanken van zangeres Ntjam Rosie die net de poetry-avond “Nachtsalon” in de andere ruimte had afgesloten. Ik ging in de rij staan. Ineens realiseerde ik me dat ik had voorgedrongen en ik bood mijn excuses aan aan de jongen die ik niet had gezien.
Het was geen probleem,
ik mocht eerst.
Dat hoefde van mij niet.
Hij vroeg of ik nodig moest.
Ik zei van wel een beetje.
Hij zei hij niet, dus ik mocht voor.
En zo werd besloten.
Ik bedankte hem.
Daarna tikte hij me aan, of hij iets mocht vragen. Wat ik ervan vond dat hij me had voorgelaten? Dat hij de laatste tijd zulke rare reacties kreeg van vrouwen als hij aardig probeerde te zijn. Alsof ze dachten dat hij meteen meer wilde. Ik zei dat ik het waardeerde en er verder niks achter zocht. We praatten er nog wat over door en rolden naar een volgend onderwerp. Hij schreef zelf ook teksten en we besloten te connecten op FB. Toen kwamen de toiletten vrij, toevallig alletwee tegelijk. Ik verdween achter het vrouwtje, hij achter het mannetje, het was een mooi staaltje synchroon toiletgebruik.

Bij de bar kwam ik hem weer tegen, internet deed niks en FB had hem dus niet opgeslagen. Ik vroeg hem zijn naam even in mijn telefoon te zetten zodat ik hem later kon toevoegen. Pratend liepen we naar buiten. Ineens zag ik zijn hoofd met licht getuitte lippen op me afkomen en riep “Dude, stop, wat doe je!?” Ik stak er zelfs de op agressietraining geleerde stop-arm bij uit. Mijn hoofd dacht een seconde “Waarom gebruik ik het woord dude?”, maar daarna waren er belangrijker zaken. Hij verontschuldigde zich, dat hij soms impulsief kon zijn. Toen kwam een verhaal over zijn ex-verloofde en dat hij in de war was. Ik zei dat wat hij deed niet klopte met zijn eerdere verhaal, het aardig zijn en niks willen van vrouwen. Dat ik hem nog maar net kende en zijn actie niet had zien aankomen. Waarop hij, ik moet het toegeven, handig reageerde met “Nu zie je me wel aankomen” en zich weer voorover boog. Inmiddels was ik een gewaarschuwd mens en sprong achteruit. Het kreeg door de absurdheid iets lachwekkends, misschien nam ik daarom nog de tijd om hem uit te leggen hoe ik tegen zoenen aankeek. Dat je voor dit soort dingen de tijd moet nemen, een eerste kus is niet zomaar iets. Dat is iets moois, iets bijzonders. Zelfs als er geen tweede gaat komen. Hij had er nog nooit zo over nagedacht, vroeg of ik even naast hem wilde komen zitten en nee, hij zou me niet meer proberen te zoenen. Ik bedankte en bleef staan. Weer kwamen de excuses en dat hij echt heel graag nog een keer iets wilde gaan drinken met me. Tot zover.

PS: Ik gun jullie altijd een goed vervolgverhaal, maar vergeef me dat ik deze oversla ;-).

Hoe Netflix me hielp volwassen te worden

Ik kijk verbaasd naar het papier, het staat er echt. Tussen de herinnering dat ik geld moet overmaken en filmpjes aan iemand doorsturen heb ik “Growing up” geschreven. Mijn laat in de avond gemaakte to do lijsten bevatten soms rake teksten ;-).

Ik heb de afgelopen dagen op Netflix een serie zitten bingewatchen over vrouwen met een eetstoornis (no pun intended) in een behandelingscentrum. Inmiddels was ik aangeland bij de verstoorde familierelaties en hoe dat sommige vrouwen vasthoudt in een bepaalde leeftijd en slachtoffergedrag.

Leuk, zo’n spiegel
Ai…
Ik herken ineens mezelf. Jarenlang heb ik gedacht dat ik de relatie met mijn vader moest verbeteren en vond ik dat ik daarin faalde. Tegelijk nam ik hem bepaalde dingen kwalijk. Ineens snap ik in welke mate dat je op een bepaalde plek houdt. Mijn vader heeft naar beste kunnen ons (mijn broer en mij) begeleid, opgevoed en geprobeerd klaar te stomen voor dit leven. Daar zat veel liefde bij die soms in waarschuwingen voor dit of dat, soms in zorgen over ons en soms in een “we zijn trots op je” verpakt was. Ik kan me 1 keer herinneren dat hij heeft gezegd dat ik een mooie vrouw was, het was een onverwachts en ongemakkelijk moment, ik wist niet hoe ik moest reageren. Het lag buiten onze gewoonlijke interacties. Nu denk ik, wat moedig om dat gewoon maar te zeggen tegen je vaak zo stugge dochter. Ik nam hem lang kwalijk dat hij vroeger soms zo onbenaderbaar en kritisch naar mij kon zijn, in reactie heb ik zijn gedrag gekopieerd en liet vaak nog maar weinig zien van wat er bij mij aan de binnenkant speelde. Het sloop erin tijdens de puberteit en daarna heb ik het lang volgehouden. Ik voelde me altijd in de verdediging schieten in onze gesprekken en irriteerde me vaak. Ook toen hij echt wel pogingen deed om contact met mij te maken wilde ik het ongemak dat er voor mij bij hoorde vaak niet aangaan. Met vlagen ging bij mij de deur open en hadden we ineens een mooi gesprek (jep, volwassen ;)). Zoals toen ik zei dat ik een tatoeage wilde op mijn pols, ik was bang dat hij het me zou afraden, zoiets voor altijd, dat kon je toch beter niet doen. De gevreesde afwijzing zat in mijn hoofd. Mijn vader vroeg naar de betekenis en vond het een mooi idee. Nu ik deze blog schrijf schaam ik me, ik heb het hem niet makkelijk gemaakt. Schaamte is een ongemakkelijk gevoel, soms is het makkelijker je verhaal in stand te houden dan te moeten kijken naar je eigen acties of gedachten en te moeten zeggen dat je fout zat.

Change of the game
Sinds zijn hersenbloeding zijn onze relatie en daarmee automatisch de interacties verandert. Mijn vader en ik waren nooit van het aanraken, een kus op de wang, een kneep in mijn arm bij aankomst en afscheid, dat was het wel. Nu bedankt hij me uitvoerig, vaak emotioneel, wanneer ik hem ‘achterlaat’ bij de lunchtafel. Ik aai over zijn gebogen rug die nooit meer recht zal worden. Toen zijn nagels een paar weken geleden te lang werden heb ik ze geknipt en kon me niet herinneren wanneer ik voor het laatst zijn handen had aangeraakt. Ooit lang geleden was het heus anders. Mijn moeder rechts en mijn vader links of andersom. Ze hielden allebei een hand vast en elke keer als ik sprong dan slingerden zij me een stukje door de lucht. Nog niet eerder was ik zo dicht bij het gevoel van vliegen geweest. Jammer genoeg wordt een kind te zwaar en moeten ouderhanden op een bepaald moment loslaten.

Netflix dus.
Ik zag de vrouwen worstelen, verdrietig en boos zijn om verschrikkelijke dingen die in hun jeugd waren gebeurt en hoe ze in sommige opzichten nog niet volwassen waren geworden. En ik dacht bij mezelf, B, grow up. Leuk hoor, ondernemer zijn, je eigen geld verdienen, best volwassen allemaal. Maar dat ik bijna huilend van paniek een excellsheet van mijn nieuwe boekhouder wegklik, mijn afwas soms dagen laat staan, netjes mijn agenda plan om vervolgens in 2 minuten te besluiten niks uit die agenda te doen, maar lekker te gaan festivallen in Utrecht. Daar kun je wellicht een wenkbrauw bij optrekken. Nou zijn die dingen an sich nog prima te overzien, maar op emotioneel vlak ten opzichte van mijn vader, daar mocht ik echt wel even mijn ogen open doen en zien wat mijn aandeel is geweest en de verwijten die ik lang had loslaten. Het verhaal opnieuw bekijken en herschrijven.

Waar
Vandaag ben ik weer op bezoek bij mijn vader. Hij zit te slapen voor de tv waaruit een kerkkoor galmt. Ik maak hem voorzichtig wakker. Praten gaat hem ook vandaag moeilijk af en regelmatig blijft het gesprek niet vanzelf op gang maar kan hij ineens wegzinken, de blik op oneindig. Gesprekken voeren vind hij vermoeiend, omdat hij er telkens op moet focussen. Maar altijd is hij dankbaar als er bezoek is geweest. “We moeten er het beste van maken” is inmiddels een gevleugelde uitspraak van hem. Ik ontdek dingen die ik niet wist en stel vragen die ik nooit heb gesteld. Sommigen blijven onbeantwoord omdat hij de antwoorden zelf ook niet meer weet. Aan het einde van mijn bezoek vraagt hij, “Vind je het wel leuk om te komen?” Misschien denk je wel “Wat een dooie pier”. “Ja”, zeg ik, “ik vind het fijn om langs te komen en met je te praten.” Ik heb het nog noot zo gemeend als nu.

Op pad met FunX reporter Jeansen. Wat heb je nodig om een goede reporter te worden? Doen, durf en de waarheid. In de bus naar Nijmegen voor 2 items en natuurlijk mijn eigen vragenlijstje. M’n bikini zit trouwens vanaf dit junglereport standaard in mijn tas ;-)

JungleReporter meets Chris Blok

JungleReporter ben je op elk moment van de dag, dus ook in de hele vroege ochtend toen ik op pad ging met Christopher Blok (schrijver, spoken word, workshopdocent) naar Hilversum voor een radio uitzending. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik Chris zelf wat vragen stellen na de uitzending, over taal bijvoorbeeld en waarom hij doet wat hij doet.

Schoonheid

Marieke is fotografe en ik wilde iets doen met het thema schoonheid en vroeg haar of ze foto’s wilde maken. Hoe en wat precies, daar was ik nog niet over uit. Dus zijn we eerst maar eens bij elkaar gaan zitten om het erover te hebben. Dit is onze derde bijeenkomst. Het geluid in de Bakkerswinkel is wat zacht, het idee om op te nemen kwam namelijk spontaan toen we gewoon aan het praten waren. Tip: dus zoek even een relaxt plekje om te kijken zonder een bak omgevingsgeluid ;).

Marieke vertelt waarom schoonheid zo belangrijk is voor haar. Ondertussen neem ik jullie mee in de link tussen bloemen en ’s ochtends in de spiegel kijken ;-). Enjoy!

 

Waar het goud verstopt is

Ik voel een pijn in mijn borst daar waar het hart zit en verbaas me weer hoe het lichaam vertaalt wat de mond nog niet kan zeggen.

 

Droom

Het is warm in mijn kamer en ik ben net wakker geworden uit een droom. Een droom over Kerstmis, waar ik de tafel aan het dekken was en er al gasten aanschoven. Ik klom door een raam naar buiten en toen ik probeerde weer naar binnen te klimmen merkte dat mijn armen de kracht misten. Op dat moment liep er een oud klasgenoot achter me langs, ik werd een beetje onzeker en deed gemaakt verrast. Toen hij doorliep en niet bleef om te praten was ik teleurgesteld. Net zoals ik gisterenavond teleurgesteld was toen een onbekende man hetzelfde deed. In de echte wereld kwamen de echte vraagtekens. Had ik iets verkeerds gezegd? Stond ik ineens in het volle licht en bleek toch niet aantrekkelijk te zijn? Ik had misschien te weinig teruggevraagd.

 

Geraakt

In mijn droom staan er ineens heel veel mensen te wachten, die allemaal door het raam naar binnen willen, sommigen ken ik. Iemand helpt een jong meisje. Zodra ze in de raamopening staat draait ze zich om en kijkt ons nieuwsgierig en onbevreesd aan. Grote ogen die raken, je voelt het door de groep golven. Achter me een zwangere vriendin en ik weet dat ze denkt aan haar toekomstige zoon of dochter, hoe ongekend de schoonheid van een kind is. Er klinkt ineens muziek, we zijn ontroerd, ook het kleine meisje huilt. Er kruipen voorzichtig tranen over haar wangen en ik hoop zo dat ze zich niet schaamt. Ik huil inmiddels ook en besluit om mijn tranen niet weg te vegen, zoals ik gewoonlijk doe, om haar te laten zien dat het ok is.

 

Angst

Naast de hartpijn voel ik me alleen. Het schrijnt wel vaker de laatste weken bij het wakker worden. In het echt beginnen nu ook tranen te komen. Ik mis mijn moeder en vraag me een moment af hoeveel reclames er nog verzonnen zullen worden en hoe weinig daarvan zijn voor de moeders die ontbreken. Ik mis ook de vriendin met wie ik een paar dagen op reis was. Er is angst, angst dat ze niet meer met mij op reis wil na deze keer. We hadden een gesprek over kunst en ik voelde me steeds kleiner worden. In plaats van dat ik haar vertelde wat er gebeurde probeerde ik me staande te houden en werd harder in mijn toon. Het gesprek voelde onaangenaam en toen ik toch brak voelde ik me aanstellerige vrouw, dramaqueen zei mijn hoofd. Ergens was ik bang dat ik iets tussen ons gebroken had.

 

Na al die tijd en alle hulp lijk ik nog te zijn waar ik was. Angstig om liefde kwijt te raken. Daarom probeer ik me zo op te stellen dat het niet gebeurt. Inmiddels heb ik geleerd om niet meer zo opzichtig te laten zien dat ik mezelf niet zo leuk vind. De eetstoornis die ik ooit had en andere aanverwante zaken, die heb ik afgeleerd, à la van Kooten en de Bie “Daar ben ik voor behandeld”. Waardoor het aan de buitenkant een stuk opgeruimder lijkt. Maar ik besef dat ik vervangende manieren heb gevonden voor hetzelfde gevoel; altijd maar druk zijn, eisen dat ik dingen aankan die niet zo goed voor me zijn, mezelf steeds vergelijken met anderen. Al xxx jaren hoor ik van mensen dat ik zo hard voor mezelf ben en dan denk ik altijd ‘Ja, duh, want anders verandert er niks’. Maar met hard zijn verandert er ook bijzonder weinig (die kennis hadden jullie vast allang), uitgebreid getest en onvoldoende effectief bevonden.

 

Als je 3 dagen en nachten met elkaar bent, dan gaat de vernis er een keer af. Dat deed het. Dan ziet iemand dat ik intens sjacherijnig kan zijn, dat ik koste wat het kost naar huis toe wil wanneer we ons vliegtuig missen, dat we elkaar soms niet begrijpen en ik dat de ander dan kwalijk kan nemen terwijl dat niet terecht is. Kortom, het roest onder de vernislaag. Ik weet dan zeker dat andere mensen dat niet hebben, dat die wel ‘normaal’ zijn.

 

Toen ik geboren werd

Ook in liefdesrelaties speelt het, de beste versie, in mijn geval de meest afgestemde op wat de ander wil versus de echte versie. Hoe kan het dat ik zo gewenst was als baby, maar me zo ongewenst voel als volwassene. Ik kan er niet bij. Toen mijn moeder me voor het eerst vasthield had ik volgens haar zeggen wijze ogen en altijd als ze vertelde over mijn geboorte voelde ik haar blijdschap over mijn komst. Waar is mìjn blijdschap over mijn komst?

 

Ik kan het niet meer. Ik wil een compleet mens zijn zonder de angst dat er dan iemand weggaat. Ik wil niet meer ‘onderhandelen’ over aandacht en liefde. In al die jaren hebben alle lieve woorden, alle confronterende sessies, uitdagende boeken, alle ‘ik hou van jou’s’ me niet verder kunnen brengen. Omdat daar de sleutel niet ligt. Het woord waar ik zo bang voor ben is precies die plek waar het goud verstopt is.

 

Alleen.

Alleen ik kan zoveel van mij houden als ik nodig heb. Alleen ik weet wat echt goed voor me is. Ook als alles afbreekt, dan ben ik er nog. Ik vind dat het mooiste en het meest verschrikkelijke. En tegelijk weet ik zeker dat er meer mensen zijn die worstelen met deze dingen. Omdat dat nou eenmaal onderdeel van mens-zijn is, jezelf elke keer opnieuw leren kennen. Alle groefjes en nerven, de gladde golven en de ruwe hoeken en dan durven zeggen “hey, ik mag jou wel”. Laten we afspreken dat we elkaar voor deze keer niet een hart onder de riem steken, ons laten sussen met liefbedoelde woorden van de ander die je tegelijk zo afhankelijk kunnen maken. Maar juist tijd nemen om te voelen wat we echt nodig hebben. Want alleen jij weet dat.

In gesprek met …

In mijn zoektocht naar de inhoud van mijn nieuwe bedrijf wilde ik heel graag in gesprek met Wout van Wengerden (http://kwetsbareheld.nl/). Wat hij doet in filmpjes en blogs, daar word ik enthousiast van. Een man als Wout is vast veel te druk dacht ik, maar na wat aanmoediging uit mijn omgeving toch maar gemaild en kreeg ik een positive reactie terug.

In Amsterdam hadden we een mooi gesprek over ondernemen, niet weten, experimenteren. Dit gesprek is tegelijk voor Wout input geweest om een DaagjeUit voor en met mij te gaan vormgeven. To be continued ;)

Muziek: Alright – Silent Partner, Celebration – Otis McDonald

Hoe wil je leven?

Hij stak over en stapte met een handige beweging over het hek. De beveiliging probeerde hem terug te fluiten, maar was al te laat. Toch ontstond er alsnog een discussie die begon over het ongeoorloofd kruisen van de Coolsingel waar de marathon plaatsvond en eindigde met nationaliteit.

Binnen twee minuten bemoeiden mensen uit het publiek zich ermee en viel het woord respectloos, gevolgd door een opmerking over “Nederlander zijn”. Op dat moment voelde ik weerzin. Weerzin tegen dat kleine witte vrouwtje met de grijze krullen en de man naast haar die er zo nodig een ander soort gesprek van moesten maken.

Ik sympathiseerde met de jongen, die een accent had (Turks, Marokkaans?) en voluit riep “Ik bèn een Nederlander”. Zachtjes zong ik, It’s all about love, maar van binnen trilde mijn energie mee met de opgefokte van de anderen. Ineens verhief ik ook mijn stem “Het gàat niet om nationaliteit!” gevolgd door een “Mensen de zon schijnt, laten we relaxed doen!” Maar het moment had niks relaxed in zich.

Na nog wat geschreeuw verdween de jongen, de vrouw en man draaiden zich weer om. Ik verontschuldigde me aan het meisje naast me, die was vast geschrokken van mijn plotselinge uitbarsting. Maar ze zei “Ik stond me ook al op te vreten van binnen.”

Thuis dacht ik, “Nederlander..” het woord moet gewoon weg. We zijn bewoners van een land, dat toevallig Nederland heet. Maar de identificatie en daardoor uitsluiting van anderen door ons “Nederlander zijn”, echt waar, gatverdamme.
Je woont in een multi-culturele stad als Rotterdam, dat accepteer je of niet. Maar die tweede variant is een stuk minder gezellig. Hoe wil je leven?

Notes From The Jungle

Hallo, ik ben Beke, creatief ondernemer in Rotterdam. In het kort: Vragensteller & verhalenverteller; ik onderzoek en deel verhalen, die van mezelf en anderen. Ik zet graag vraagtekens en experimenteer, dat doe ik in de vorm van geschreven blogs en filmpjes. Ook schrijf ik columns voor het Straatnieuws, regio R'dam - Den Haag. In 2016 heb ik een documentaire gemaakt "Lente" over vrouwen die single zijn. Voor Open Rotterdam vlog ik over Rotterdamse evenementen. Wil je dat ik een keer voor of met jou de jungle induik en daar verslag van doe? Mail me gewoon (beke.olyrhook@gmail.com) zodat we kunnen bespreken wat je wil. Dan pak ik mijn pen/ camera en ga voor (of met je) op pad! (nieuwe website is in de maak)
Site Protection is enabled by using WP Site Protector from Exattosoft.com